Çocukken duygularını tuttun. Ağlamadın, istemedin, beklemedin. Herkesin iyiliğini düşündün, kendini hep erteledin. Hayır diyemedin, sürekli onay aradın, herkesin yükünü üstlendin. Erken büyüyen, “olgun” bir çocuk oldun. Şimdi yetişkinsin ama… Eleştiriye dayanmak zor geliyor.Kırılınca içine kapanıyorsun. Takdir edilmediğinde eksik hissediyorsun belki. Bir yetişkin gibi duruyorsun ama içinde bir çocuk duyulmak istiyor. Bazı günler güçlü, ayakta, kontrol sende. Bazen de küçük bi

Bunu düşünmeye başladığımda aslında bahçeyle pek ilgim yoktu. Daha çok insanlarla… Daha doğrusu insanların birbirine bakma biçimiyle. Bir şey yapıyoruz ama yetmiyor. Yaptığımızı göstermek istiyoruz. Gösterdiğimiz de yetmiyor onaylanmak, anlaşılmak istiyoruz. Emin olmak için bir kez daha söylüyoruz: “Aa bak, ben yaptım.” Bazen dile bile gelmiyor ama davranışın tamamına siniyor. İnsan niye yapar bunu? Bence mesele kibir değil. Daha tanıdık bir yerden geliyor: Görünmez kalma kor

Çocukluğumuzdan beri hepimize bir şey öğretilmiştir: “Aman, ayıp olmasın!” Hep birilerine kırılmasın, üzülmesin, yanlış anlamasın diye misafir tabağındaki son lokmayı bırakırız, gitmek istemediğimiz yerlere gideriz, içimizden gelmeyen işleri yaparız. Ama tüm bunları yaparken kendimize ne kadar ayıp ettiğimizi hiç düşündük mü? Hayatının hangi anında gerçekten “Ben bunu istediğim için yapıyorum” dedin? Yoksa çoğu seçiminde başkalarının beklentileri mi seni yönlendirdi? Başkalar

Bir çocuğa “üzülme” dediğimizde, onun iyiliğini düşündüğümüzü sanabiliriz. “Korkma” diyerek onu cesaretlendirdiğimizi, “Kızma” diyerek daha sakin biri olmasına yardımcı olduğumuzu düşünebiliriz. Ama gerçekten öyle mi? Çocuk, hissetmesine izin verilmeyen bir duyguyu nereye koyar? Korkusunu dile getiremezse, o korku kaybolmaz; şekil değiştirerek başka maskeler takabilir. Bazen bedende bir ağrıya dönüşebilir, bazen de beklenmedik bir öfke patlaması olarak ortaya çıkabilir. Üzünt

Bazı duygular vardır, size çok tanıdık gelir. Bir kokuyu, bir bakışı, bir sesi anımsatır. O tanıdıklık, sanki evinizin kapısından içeri girmişsiniz gibi bir his yaratır. Ama her tanıdık olan, gerçekten ev gibi midir? Bağlanma kuramı der ki; insanın gelişebilmesi için önce güvenli bir bağ kurması gerekir. Bowlby’ye göre bu bağ, yalnızca korunma hissi değil; aynı zamanda hayata açılan bir kapıdır. Güvenli bağ, insanı yeni yolları denemeye davet eder. Çocuğun zihninde, sevildiği