Koparılan Çiçekler

Bunu düşünmeye başladığımda aslında bahçeyle pek ilgim yoktu. Daha çok insanlarla… Daha doğrusu insanların birbirine bakma biçimiyle.

Bir şey yapıyoruz ama yetmiyor. Yaptığımızı göstermek istiyoruz. Gösterdiğimiz de yetmiyor onaylanmak, anlaşılmak istiyoruz. Emin olmak için bir kez daha söylüyoruz: “Aa bak, ben yaptım.”

Bazen dile bile gelmiyor ama davranışın tamamına siniyor.

İnsan niye yapar bunu?

Bence mesele kibir değil. Daha tanıdık bir yerden geliyor: Görünmez kalma korkusu.

İşte tam burada bir döngü başlar. Yaptıkça gösterirsin. Gösterdikçe yaptığının değeri, gösterilmeye bağlanır. Bir gün gösteremezsen, sanki hiç yapmamışsın gibi hissedersin.

Yapmak için değil, görünmek için yapmaya başlarsın.

Bahçedeki çiçek de böyle kesilir işte.

Bir filiz verir. Kendi halinde uzar. Ama biz dayanamayıp müdahale ederiz.

“Ben buradayım” demek isteriz ona.

Makas girer devreye. Çiçek değil, bahçıvan görünmek ister.