Çocukken Olgun Bir Çocuktum, Şimdi Çocuksu Bir Yetişkinim

Çocukken duygularını tuttun.

Ağlamadın, istemedin, beklemedin.

Herkesin iyiliğini düşündün, kendini hep erteledin.

Hayır diyemedin, sürekli onay aradın, herkesin yükünü üstlendin.

Erken büyüyen, “olgun” bir çocuk oldun.

Şimdi yetişkinsin ama… Eleştiriye dayanmak zor geliyor.Kırılınca içine kapanıyorsun.

Takdir edilmediğinde eksik hissediyorsun belki.

Bir yetişkin gibi duruyorsun ama içinde bir çocuk duyulmak istiyor.

Bazı günler güçlü, ayakta, kontrol sende. Bazen de küçük bir söz bile seni darmadağın edebiliyor.

Bir yetişkin gibi davranıyorsun ama bazen içinden bir çocuk konuşuyor.

Çocuklukta yaşının gereğinden erken olgunlaşmak zorunda kalmak, duygusal gelişim sürecini etkiler.

Bastırdığın ihtiyaçlar ve duygular, farklı yollarla kendini gösterir. Bunu fark etmek, tepkilerini anlamanı ve yönetmeni kolaylaştırabilir.

Farkındalık geliştirmek, hangi durumda hangi tarafın devrede olduğunu anlamak ve buna uygun baş etme becerileri kullanmak, işlevselliği artırır. Amaç, “çocuğu susturmak” değil hem yetişkin hem çocuk tarafı dengede tutabilmektir.

Geç kalmış bir çocukluk, telafi edilmek ister.

Şimdi o çocuğun elini tutma zamanı.